Vanmorgen ging het zo snel om alle meubels in elkaar te zetten, dat we toch besloten hebben dat Mirthe vanavond al in haar grote bed zou slapen i.p.v. na het weekend.
Ze dacht kennelijk ik ben nu groot genoeg om in een groot bed te slapen, dus kan ik ook wel alleen weg.
Even beneden, pakte ze haar jas en schoenen en zei: "Ik ga weg hoor!"
Ze liep toen naar buiten, regelrecht naar de poort. Papa bleef haar volgen en wat denk je: Doet mevrouw zelf de poort open!!!!!!
Dit hadden we niet verwacht en ik ben bang dat we haar heeeeeeel goed in de gaten moeten houden komende zomer, anders zijn we haar zo kwijt.
Vanmiddag wilde Mirthe dan ook al niet meer in haar ledikant slapen en ging zo op de lattenbodem op haar nieuwe kamer liggen. Ze wilde duidelijk niet mee in haar ledikant.
Na veel gezeur lag ze dan uiteindelijk toch nog in haar ledikant en is ze nog een poosje in slaap gevallen.
Eenmaal wakker geworden, waren wij een heel eind klaar in haar nieuwe kamer en kon ze meteen van haar "oude" bed naar haar nieuwe bed:
Mirthe was helemaal door het dolle heen en was ook helemaal weg van haar nieuwe spiegel.
Ze liet haar knuffels ook in de spiegel kijken.
Ze heeft de hele middag op haar kamer gespeeld. Terwijl ik alles aan het verhuizen was, zag ze zoveel "nieuw" speelgoed, dat we geen kind meer aan haar hadden.
Wel had ze op een gegeven moment haar knuffels weer in haar ledikant gelegd.
Toen werd het op een gegeven moment bedtijd. Mirthe liep met een schijnbeweging naar haar oude kamer toch naar haar nieuwe kamer.
Voorlezen was ook nog gezellig, maar Mirthe wilde gaan slapen. Papa is toen gestopt met lezen en Mirthe stapt zo uit haar nieuwe bed en wilde naar haar oude kamer lopen.
Ik had beloofd aan Mirthe dat ik nog een kus zou komen geven en nog even zou komen kroelen.
Toen het zover was, was het over met de pret!
Ze wilde in haar eigen bedje slapen. Ze huilde tranen met tuiten!!
Tja, wat nu???????????????????????
Ik zei tegen haar dat ik wel heel even bij haar zou komen liggen. (dit is eigenlijk geheel tegen mijn pricipes, maar je moet toch wat)
Ze bleef me angstvallig vasthouden en huilen.
Op een gegeven moment begon ik maar te vertellen, dat al haar beren bij haar liggen en ook haar knuffeldoekjes.
Ook vertelde ik dat de babyfoon was meeverhuisd. Als er iets was, zou ze papa of mama kunnen roepen.
Ze probeerde dit meteen uit, door heel hard PAPA te roepen.
Gelukkig gat papa meteen antwoord en ze ging glimlachtend liggen.
Na nog een paar minuten bij haar hebben gelegen, heb ik haar verteld dat ik naar beneden ging en bleef ze zonder problemen liggen.
Ze slaapt inmiddels als een roosje en is er niet uitgekomen vanavond. Hopen maar dat dit zo blijft....................