Woensdag 31 maart; Hoe help ik Mirthe de middag door!!

Voordat Mirthe vanmiddag ging slapen, had ik beloofd dat we koekjes zouden gaan bakken.

Dit was ze uiteindelijk niet vergeten toen ze wakker werd en wilde meteen uit bed om te beginnen.

Eenmaal beneden wilde ze meteen gaan beginnen, maar ik moest het deeg nog even maken.

Nog voordat ik klaar was, begon Mirthe te roepen dat ze gepoept had en moest ik even kijken.

Meestal heeft ze dan buikpijn en moeten we eerst tig keer kijken of ze inderdaad gepoept heeft.

Ze had in ieder geval geen zin meer om koekjes te bakken..........................

Daar zit je dan met een bak met deeg en een jammerend kind aan je benen.

Dan maar met de duplo spelen................

Eerst al ruzie met Mirthe omdat ze mee wilde naar boven om de bak met duplo te pakken.

Aangezien ik geen bak met duplo en Mirthe tegelijk kon dragen, kon dit feest echt niet doorgaan.

Uiteindelijk riep ze door haar tranen heen dat ze dan wel even op de bank ging zitten.

We hebben een poosje samen gespeeld, de rails gemaakt en de trein erop gezet.

Mirthe kennende vond ze dit natuurlijk niets, want dat maakte herrie.

Wel vond ze het leuk om te trein vol te tanken met benzine.

"Dit is niet eng!" zei Mirthe.

Na een kwartier en ongeveer 4 keer in haar luier te hebben gekeken had mevrouw het wel weer gezien en wilde iets anders gaan doen.

Ik stelde voor dat ze dan wel mocht afwassen.

Ik heb toen haar tafeltje bij het aanrecht gezet en kon ze soppen.

Ze stond nog niet op de tafel en ze riep weer dat ze gepoept had en dat ik moest kijken.

Ik werd het toen ook wel een beetje zat, terwijl het eigenlijk heel zielig was, want ze had gewoon buikpijn.

Op een gegeven moment heb ik tegen haar gezegd dat ze in de bijkeuken moest, als ze me nog 1x voor niets naar de bank liet lopen om te kijken in haar luier.

Ik hoopte dat ze dan door haar boosheid, misschien wel zou gaan poepen en dat ze het dan kwijt was.

Niets was minder waar, ze bleef maar jammeren en huilen.

Ondertussen speelde ze iedere keer wel een paar minuten, maar kreeg dan weer kramp.

En ja hoor, toen was het etenstijd en had ik net het eten op tafel gezet en Mirthe opgelucht zuchtte: "IK HEB GEPOEPT!"

Dit had ik al een hele middag gehoord, maar nu wist ik zeker dat ze gelijk had.

Het ging een paar weken heel goed, maar nu is het toch weer een probleem geworden.

Morgen gaan we maar weer beginnen met wat olie door haar papfles en kijken of dit beter gaat.

Zo hopen we dat we de laxeermiddelen in de kast kunnen laten staan!!

Het was een pijnlijke en vermoeiende middag!!!

Dinsdag 30 maart; Papa's thuiswerkdag

Vandaag had papa een makkie op zijn thuiswerkdag.

Mirthe ging alvast de computer opstarten.

Even later ging ze toch aan de slag. Het was hard werken geblazen.

Laat ik de laptop maar even op schoot nemen.

Anders krijg ik straks nog RSI

Ik ben blij dat de dag erop zit!!

 

Vrijdag 26 maart; Naar de dierentuin

Vandaag zijn we een dagje naar de dierentuin geweest. Mirthe heeft heel veel gelopen. We hadden de bubby eigenlijk wel thuis kunnen laten, want papa heeft haar ook veel gedragen.

Ze heeft het goed naar haar zin gehad. Mirthe wilde meteen bij de olifanten gaan kijken en toen we daar eenmaal waren wilde ze meteen naar de slangen.
Ook vond ze de grote poes (tijger) wel erg interessant.  De vlinders en de vissen vond ze ook erg leuk!!!
We zijn nu net thuis en ligt Mirthe toch nog even op bed, al slaapt ze niet. Ze is net voordat we thuis waren in slaap gevallen.

Woensdag 24 maart; behang op Mirthe d'r kamer

Vandaag is er al een groot deel van de nieuwe kamer van Mirthe behangen. Het resultaat is al erg leuk geworden. De andere muren worden heel lichtrozen en de vloerbedekking wordt paars.
Mirthe is dolenthousiast en wilde steeds even op de kamer gaan kijken.
Het probleem was natuurlijk dat ze dan ontzettend in de weg liep en dat ze nergens vanaf bleef.

We zijn samen lekker gaan winkelen. Uiteraard een croissantje gehaald en heeft Mirthe lekker opgegeten.
We hebben 2 kussentjes gekocht voor op haar kamer, een paar nieuwe pyjama's en een nieuwe zomerjas.
Voor de baby hebben we ook nog kleertjes gekocht en een paar mutsjes. Al weet ik niet of deze in juli wel noodzakelijk zijn.

Gisteren hadden we soep gegeten en Jeanet vroeg vanmorgen aan haar: "Heb je rode soep op of groene soep?" waarop Mirthe antwoordde: "Koude soep!"
We moesten ontzettend lachen om haar uitspraak!!!

Gisteren heeft Mirthe bij oma Lieneke voor het eerst bloemetjes geplukt. Madeliefjes, hoe kan het ook anders? Julian plukte deze ook altijd en moest oma ze in een borrelglaasje zetten.
Mirthe zei ineens uit zichzelf dat ze de bloemetjes bij Julian wilde gaan brengen. Oma stelde voor om de bloemetjes naast het schelpje neer te leggen, maar uiteindelijk wilde ze ze toch liever weer meenemen.

Zondag 21 maart; schelpjes zoeken op het strand

Vanmorgen hebben we lekker pyjamadag gehouden. Vanmiddag was het echter zulk lekker weer dat we naar het strand zijn gegaan om schelpjes te zoeken.
Mirthe wilde persé haar muts op, terwijl het toch niet echt koud was.
Ze vond het wel erg leuk. Lekker met het zand spelen en schelpjes zoeken!!

Nadat we van het strand zijn gekomen zijn we nog even bij Julian gaan kijken en heeft Mirthe nog een schelpje bij haar grote broer neergelegd. Hij zocht ook altijd graag schelpjes!!!!

Vrijdag 19 maart; Naar de slaapdokter!

Vandaag hadden we met Mirthe een afspraak in het ziekenhuis ter voorbereiding op de operatie van het plekje op haar hoofd. 

Eerst kregen we informatie van de pedagogisch medewerkster.
Nadat we ons gemeld hadden, moesten we naar de kinderafdeling van het ziekenhuis in Dirksland. Eenmaal daar aangekomen, nam ze ons mee naar een kamertje apart, waar ook kinderen verpleegt worden.
Ik schrok me te pletter, want ik dacht in 1e instantie dat het precies dezelfde kamer was, als waar Julian de 1e nacht heeft gelegen, nadat de leukemie ontdekt was.
Ik dacht dat ik er geen last van zou hebben als we weer op de kinderafdeling zouden komen.
We zijn het afgelopen jaar al een keer op ziekenbezoek geweest op de afdeling en ik dacht dat ik toen de vuurdoop wel gehad had.
Niets was minder waar!!!
De pedagogisch medewerkster stelde nog voor om een andere kamer te nemen. Ik vond dat niet nodig en John zei: "Het was niet deze kamer, maar de kamer hiernaast." Het was de kamer helemaal achterin.
Ik wist wel dat het de kamer achterin was, maar had de laatste deur niet gezien.

Maar goed, we kregen dus uitleg over de gang van zaken in het ziekenhuis en hoe het op de OK eraan toe gaat. Wij hadden hier natuurlijk helemaal niets aan, omdat we dit al zo vaak hebben meegemaakt en precies weten hoe het allemaal gaat.
Als je het nog nooit hebt meegemaakt, is het wel interessant om van te voren uitgelegd te krijgen wat er gaat gebeuren.
We dachten ook dat Mirthe nog veel te jong zou zijn voor deze uitleg, maar dat hadden we wel verkeerd ingeschat.
Mirthe vond het allemaal wel interessant. Een pop lag in het ziekenhuisbed met een infuus in haar hand.
Nadat we het infuus hadden losgekoppeld, kon Mirthe de pop op schoot nemen.
"Kom maar hoor", zei ze tegen de pop en begon te kroelen.
Mirthe vond het geweldig op een spuitje op het infuus te zetten en ook om zichzelf een prikje te geven.
Ook het mutsje wat ze op moet als ze naar de OK gaat, vond ze wel erg leuk om op te zetten bij de pop.
De saturatiemeter vond ze wel vreemd, maar wilde hem uiteindelijk wel even voelen aan haar vinger.
De plakkers op de borst van de pop, vond ze ook wel interessant.

Het kapje, waarmee ze straks onder narcose gaat, vond ze iets minder leuk. Ze wilde hem wel bij de pop opzetten, maar wilde het absoluut niet zelf op.

Na deze afspraak hadden we nog een afspraak met de anesthesist. Mirthe moest hiervoor eerst gewogen worden en gemeten.
Ze is nu 92 cm en weegt 12 kilo.  (nog 8 cm groeien en kunnen we naar Plopsaland, dan mag ze in de meeste attracties!)
We moesten nog even wachten en Mirthe riep steeds: "Gaan we nu naar de slaapdokter?"
Uitenindelijk kwam de slaapdokter (hij was in ieder geval niet zelf in slaap gevallen) ons roepen en konden we naar binnen.
Ik geloof niet dat Mirthe helemaal snapte wat we hier gingen doen, maar ze voelde zich duidelijk op haar gemak bij deze slaapdokter. Ze liep vrolijk door de spreekkamer heen en kroop ook achter het bureau bij de slaapdokter en kletste honderduit.
Na nog wat medische dingen doorgesproken te hebben, waren we dan klaar en voorbereid op de operatie van 10 mei.
De plastisch chirurg denkt er ongeveer 50 minuten voor nodig te hebben en we krijgen nog bericht hoe laat we aanwezig moeten zijn. Dit zal waarschijnlijk heel vroeg zijn, omdat kinderen altijd als eerste geholpen worden.

Ben wel erg benieuwd hoe Mirthe dit gaat ervaren. We vragen ons nu al af, hoe we haar die dag in het ziekenhuis bezig moeten gaan houden. Het is nu eenmaal geen kind wat rustig in bed een dvd gaat kijken.
Maar goed; de tijd zal dit leren!!!

Woensdag 17 maart; zwemmen, poepen, giechelen en voetballen

Vanmorgen zijn we sinds lange tijd weer een keer naar het zwembad geweest. Mirthe had het reuze naar haar zin, alleen haar darmen niet zo.
Na zo'n 10 minuten had Mirthe gepoept. Gelukkig was het een klein keuteltje, wat we zo in de wc konden gooien.
Een kwartier later had mevrouw weer gepoept, dit keer was het een groter exemplaar.
Weer richting wc en dit probleem was ook weer zo opgelost.
Na weer een poosje gezwommen en gegleden te hebben, riep Mirthe dat ze wilde afdrogen.
Ik zag de bui al hangen en nog voordat ik op kon staan in het peuterbad, had ze al weer gepoept.
Dit keer was een een smeuigere massa en dit betekende het einde van de zwempartij.
Ik heb haar toen maar zo goed en zo kwaad als het ging uitgekleed en lekker gewassen.
En zo konden ik toch met een lekker schoon meisje weer huiswaarts keren.

Vanmiddag had zo zo'n goed humeur, dat ze een hele tijd liep te giechelen:


Vanmiddag had papa het bed van Julian zijn kamer afgehaald en riep Mirthe: "bed is kwiet"
Ze snapte er helemaal niets van.
Vanavond vond ze het echter wel handig, want nu had ze alle ruimte om te voetballen:

Zondag 14 maart; De logeerpartij geschreven door Marian

Gistermiddag kwam ons kleine vriendinnetje weer eens logeren, het was best wel al een tijdje geleden dus iedereen had zich er op verheugd.
Ze dribbelde gezellig rond en kletste honderduit, dat zorgde voor nogal wat komische momenten, wie Marilou was had ze snel in de gaten maar toen kwam later Eline thuis kwam vond ze het logischer om haar Mariliene te noemen

Dat is eigenlijk helemaal niet zo gek....Marian, Marilou dan noem je de volgdende gewon Mariliene.

Maar wat moet je dan als twee jarig meisje met twee bijna dezelfde jongens

Dan kies je voor Koen en die andere Koen.

Dat deed Marilou ook toen ze bijna twee was en de jongens net geboren waren. We waren nog niet zo lang uit het ziekenhuis, ik gaf Koen borstvoeding en papa ging alvast Jochem uit z'n wiegje halen. Marilou hield alles goed in de gaten...en toen papa de kamer binnen kwam zei ze heel droog:

 hé, nog meer Koen.

Ze wilde graag mayonaise bij d'r patatjes dat wisten we al van mama maar toen ontdekte ze de Curry,

Ik wist niet of ze dat lustte even proeven dan maar

Dat eet ik thuis ook verteld ze heel eigenwijs en dat geloof ik graag want ze heeft er heerlijk van zitten smullen.

Na 't eten was ze 'n beetje moe maar ze moest toch echt eerst nog in bad vond ze zelf en daar had Koen (de echte) geen bezwaar tegen ze hebben heerlijk samen in bad gespeeld (daar zijn geen foto's van gemaakt, dat wilde Koen dan liever niet)

Vannacht lekker geslapen bij Marilou op d'r kamer en ik heb de dames niet gehoord tot vanmorgen kwart over zeven.

Toen wilde ze wel met Koen op de bank zitten en 'n fles drinken maar dat duurde maar even....ze hoefde 'm niet want thuus krieg ik Bambix, da's lekker.

Ik geloof niet dat ze écht helemaal uitgeslapen was want ze bleef verdacht lang met Koen op de bank zitten.

Na een uurtje 'bank zitte' zijn  we toch maar aangaan kleden maar toen moest die 'andere Koen' er aan geloven en dat vond ie helemaal niet erg....van deze sessie zijn ook geen foto's.

Donderdag 11 maart; Afspraken ziekenhuis en driftbui!

Gisteren werden we al gebeld door het ziekenhuis en hebben we volgende week vrijdag (19 maart) een afspraak bij de anesthesist en de pedagogisch medewerkster van het ziekenhuis.
We zijn verplicht om hierbij aanwezig te zijn, anders mogen we niet mee als Mirthe in slaap wordt gebracht. Of we nog nooit een kind naar de slaapdokter hebben gebracht en onder narcose hebben zien gaan, maar goed, regels zijn regels!

Maandag 10 mei gaat Mirthe dan echt onder het mes. Ze maken dan een soort zigzag sneetje en hechten dat aan elkaar vast. Op deze manier krijgt ze wel een klein litteken, maar kunnen er toch haartjes groeien en valt het niet zo op.
Wel fijn dat het zo snel kan, normaal is de wachttijd veel langer, maar omdat ik anders misschien wel ga bevallen op het moment dat Mirthe op de OK ligt, hebben ze hun best gedaan om haar zo snel mogelijk te helpen. Dat is in ieder geval goed gelukt!!!

Vanavond kreeg Mirthe een mega driftbui. Ze is bijna ontploft!!!!
Ze wilde niet naar boven en al helemaal niet douchen. Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik haar onder mijn arm mee naar boven genomen,  uitgekleed en haar onder de douche gezet. Even haar haar gewassen en haar meteen weer afgespoeld. Binnen een minuut was ze gewassen!!!
Uiteindelijk heeft ze wel keurig netjes haar tanden gepoetst en had ze toch nog een verhaaltje verdiend.
Toen ze eenmaal in bed lag, heeft ze geen kik meer gegeven en sliep volgens mij meteen.

Tja, ze is tenslotte nog steeds

 

Maandag 8 maart; naar de plastisch chirurg

Vandaag was het dan zover. We hadden een afspraak bij de plastisch chirurg in het ziekenhuis in Dirksland om naar het kale plekje op Mirthe d'r hoofd te kijken.
De arts vond het wel raadzaam om er nu iets aan te laten doen, want als ze volwassen is, is de plek veel te groot om bij elkaar te krijgen.

Tja, zei hij: "Normaal doe ik dit soort ingrepen onder plaatselijke verdoving, maar dat lijkt me in dit geval niet zo verstandig"
Er zouden dan 2 verpleegkundigen haar moeten vasthouden (in de houtgreep) zodat de arts zijn werk kan doen.
Het leek ons beiden wel verstandiger om dit onder narcose te laten doen. Dan krijgt Mirthe er het minst van mee.
Ze wordt dan niet op de poli geholpen, maar gaat het via de kinderafdeling en de OK afdeling. Als het goed is, is het gewoon een dagopname en mag ze dezelfde dag weer naar huis.
De kinderafdeling is voor ons bekend terrein en dat is ook wel fijn.
Bekende mensen om je heen en die bovendien ook het hele verhaal van Julian kennen.

Het zal best raar zijn om dit kleine meisje in een ziekenhuisbed te zien liggen en te zien hoe ze onder narcose gaat.

Mirthe vond het uiteraard helemaal niet fijn dat ze aan haar hoofd zaten. Ik had haar wel verteld dat de dokter even naar haar hoodje wilde kijken en dat ze in ieder geval geen prikje kreeg.

Ondanks de voorbereidingen gooide ze haar kont tegen de krib en moest ik haar nog goed vasthouden zodat de arts even kon kijken en er een foto van maakte.

Nu is het wachten op een oproep van de anesthesist voor een gesprek en dan is het wachten op de oproep wanneer ze daadwerkelijk geholpen kan worden.

Zondag 7 maart; Mirthe met onderbroek

Mirthe wordt een echte bijdehante tante. John vertelde dat hij moest gaan voetballen.
Mirthe zei toen meteen: "Moet je thuis voetballen?"
Tja, wie z'n uitspraak zal dit zijn??????????????

Vanmorgen een heel stuk gewandeld buiten. We zijn het bos rondgelopen.
Mirthe had haar kinderwagen meegenomen en heeft een heel stuk zelf gelopen.
Ze ligt nu uitgeteld in bed. Daarnet riep ze dat ze gepoept had, dus ik naar boven.
Ik wist niet wat ik zag. Ze zat er tot haar rug toe onder en zei: "Ik heb lekker gepoept"
Ik denk dat we de zakjes voor haar stoeplgang nu wel verder kunnen gaan afbouwen.
Gelukkig gaat het nu de goede kant op met haar.

Mirthe is helemaal gek van haar Dora ondergoed. Ook wil ze steeds een onderbroek aan over haar luierbroekje.
Papa had echter een andere bestemming voor de onderbroek van Mirthe. Zie foto..........................

Woensdag 2 maart; Ik ben 2 en ik zeg...............

Mirthe wordt een echter Peuterpuber! We zeggen regelmatig tegen haar: "Ik ben 2 en ik zeg NEE"
Gisteren zeiden we iets tegen haar en ze riep ineens: NEEEEEEE, IK BEN TWEEEEEEEE!!
We moesten uiteraard ontzettend lachen!!!

We probeert ze de zaak regelmatig naar haar hand te zetten. Jammer voor haar,  maar dit lukt niet altijd.
Ze wil al 2 avonden niet afdrogen na het douchen en dus hebben we ook al 2 avonden geen verhaaltjes voorgelezen.

Eten gaat momenteel heel goed. Ze eet lekker haar brood op en ook van het "diner" neemt ze weer een paar happen.
Het begin is er weer!!!!!!!