Vrijdag 26 februari; goed eten, lekker spelen en koppeltje duiken

Met Mirhe d'r ontlasting gaat het niet altijd even soepel. De laatste tijd heeft ze er ook echt last van.

Ze komt dan tig keer naar je toe om te zeggen dat ze gepoept heeft. Dit is 9 van de 10 keer dan ook niet zo.

Duidelijk is wel dat ze dan wel buikpijn heeft. We hadden een drankje van de dokter, maar dat hielp ook niet echt en net voordat we een ander drankje hadden gekregen, had Mirthe voor de 2e keer in 2 dagen gepoept. Ze is dan ook erg zeurderig. Nadat ze alles dan kwijt is, is het een heel ander kind en is weer een vrolijke lachebek. Nu even afwachten of het zo goed blijft gaan.

Wat ze nu wel doet de laatste dagen is goed eten. Ze heeft deze week wel 5 happen van haar prak spinazie op en wel 2 happen van de hutspot en 2 speklapjes. Zoveel heeft ze in maanden niet gegeten.

Ook haar brood eet ze nu lekker op. Zeker als er veel (room)boter op zit.

Hopelijk komt dit haar spijsvertering  ook ten goede.

Ook gaat Mirthe langzamerhand  steeds beter spelen. Ze wilde lekker met de blokjes een torentje bouwen en ook huisjes maken met een dakje erop. Ze was helemaal trot op het resultaat.

Op de gym en thuis heb ik de laatste tijd met haar geoefend op het koppeltje duiken.

Gisteravond op het grote bed, deed ze het ineens alleen!! Het is alleen voor ons nog een raadsel of ze dit ook bij opa en oma heeft geoefend of dat ze het ineens spontaan zelf kon. Maar goed, daar komen we nog wel achter.

Het was in ieder geval een leuk gezicht!!!

Dinsdag 16 februari; Koekjes bakken

We hebben voor het eerst koekjes gebakken. Mirthe wist eerst niet goed wat de bedoeling was, maar toen het deeg eenmaal klaar was en ze ermee aan de slag kon vond ze het helemaal geweldig.
Even "rommelen" zei ze, maar ze bedoelde: "Even rollen met de deegroller"
Ze heeft een hele poos met het deeg gespeeld, wat mij verbaasde. Mirthe is alles heel snel zat, maar nu bleef ze maar aan de gang. Ze zijn dan ook erg lekker geworden.

Zondag 14 februari; Op het potje!!!

Mirthe had haar "dora" hemd aan en wilde vanmorgen tijdens pyjamadag haar pyjama uit en wilde ook haar luier uit. Ik heb toen het potje maar opgezocht en daar ging ze enthousiast op zitten.
Jammer dat ze het niet langer dan 20 seconden volhield, anders had er misschien nog wel een plasje gekomen.
Haar popje kon het in ieder geval iets langer volhouden. Maar goed, het begin is er..........

Woensdag 10 februari; Mirthe wil alvast in een groot bed slapen.

Vanmiddag, toen ik Mirthe naar bed ging brengen voor haar middagdutje, rende ze naar de kamer van Julian en kroop op zijn bed.
"hier slapen", zei ze en ze kroop onder de dekens en daar lag ze dan onder Julian z'n ajaxdekbed.
"naar beneden" zei Mirthe toen tegen me. Met andere woorden: Ga jij maar naar beneden en ik blijf lekker hier liggen.
Ik kon het eigenlijk niet aanzien dat Mirthe nu op de plaats van Julian lag.
Maar goed, verstand op nul en ik ben toen maar foto's gaan maken van Mirthe op de kamer van Julian.
Een mooie herinnering voor later, dacht ik bijmezelf.

Mirthe heeft nog even gespeeld op zijn kamer en ik heb uitgelegd dat als er nieuw behang, nieuwe vloerbedekking en een nieuw dekbed is, dat het dan een echte stoere meidenkamer is en dat ze er dan echt mag gaan slapen.
Ze moet toch nog even geduld hebben, want papa en mama moeten zich nog geestelijk voorbereiden op het leeghalen van de kamer en bovendien ook het verwijderen van het voetbalbehang, wat we 2,5 jaar geleden met alle liefde hebben uitgezocht en erop hebben geplakt.

Dinsdag 9 februari 2010; haren knippen

Mirthe heeft afgelopen donderdag bij opa en oma voor het eerst haar luier uitgedaan in bed.
Ze heeft zelf haar romper losgemaakt en er lag een keutel in haar bed. Ze was toch wel geschrokken, want ze was helemaal van de kaart. Hopelijk is ze er zo van geschrokken dat ze dit ook nooit meer zal doen.

Vandaag is Mirthe 775 dagen oud en heb ik voor de 1e keer haar haren geknipt. Ze had van die lange plukken, die heel dun waren.
Een moeder op de peutergym (is ook kapster) had me geadviseerd om het niet te knippen, omdat zij het een paar keer geknipt had bij haar dochter en hier spijt van had.

Ik werd gek van die lange slierten en het was voor mij kiezen: Of staartjes in Mirthe d'r haar gaan maken of een stukje eraf.

Mirthe wil absoluut geen staartjes of speldjes in haar haar, dus bleef er niet veel meer over dan toch de schaar te gaan hanteren.

Mirthe vond het helemaal niet leuk, maar nadat ik haar in de kinderstoel voor de laptop had gezet met een kam en een rijstwafel in haar hand, lukte het toch om er war af te krijgen.

voorna

Mirthe is een echte meid en houd ook al van verkleden. Na het knippen van haar haren wilde ze haar kleren niet meer aan en bleef in haar romper lopen.
Op een gegeven moment had ze haar jas, sjaal en schoenen gepakt en was het haar bijna gelukt om haar jas helemaal zelf aan te krijgen.
Hier is ons fotomodel:

Donderdag 4 februari; Bloedprikken bij Mirthe

Sinds Julian is overleden krijgen we bij iedere blauwe plek die Mirthe heeft meteen hartkloppingen. Het is ons een jaar gelukt om er nuchter tegenaan te kijken en te denken dat ieder kind blauwe plekken heeft.

De laatste maanden zeggen we ook af en toe tegen elkaar: "Vind je niet dat ze wel een erg dikke buik heeft?"
Ja, het was mij ook al opgevallen, maar haar ontlasting loopt ook niet altijd even soepel, dus is het normaal dat haar buik af en toe wat dikker is.
Pas op de peutergym vond ik Mirthe zo wit, ze gaf gewoon licht vergeleken bij andere kinderen en vertelde dat tegen John. (dit zijn allemaal dingen die we ruim 2 jaar geleden ook tegen elkaar zeiden)
Voor alles wisten we een verklaring en vonden dat we ons niet aan moesten stellen, want hoe groot is nu de kans dat Mirthe ook een ernstige ziekte heeft.
We hadden toen met elkaar afgesproken dat we er niets mee zouden doen, totdat één van ons er wakker van gaat liggen.
Nou, dat is dus nu gebeurd. John kon niet slapen en lag maar te tobben over Mirthe, de baby en niet te vergeten Julian.
Dinsdagmorgen deelde hij zijn zorgen en hebben we aan de bel getrokken en kon ik woensdagmorgen terecht bij de dokter om onze zorgen bij hem neer te leggen en hij ons hopelijk gerust kan stellen.
We hebben nog niet eerder gehad dat we zo ontzettend ongerust waren.
Nu ik zwanger ben, dacht ik eerst dat het door de hormonen kwam, dat je je sneller zorgen maakt, maar nu John er ook last van heeft..........
Het kan ook zijn nu ik zwanger ben (en de vorige keer ook was toen ik me zorgen ging maken) dat daarom alles weer bovenkomt.

Zo zaten we gistermorgen dan bij de huisarts. Ik deed mijn verhaal en hij antwoordde: "Ik had jullie eigenlijk al veel eerder verwacht met deze zorgen."
Hij heeft Mirthe onderzocht en alles zag er goed uit. Geen opgezette klieren en geen vergrootte milt!
Diep in mijn hart wist ik wel dat er met Mirthe niets aan de hand is, maar we wilden dit graag bevestigd zien door de huisarts en eventueel een bloedonderzoek.
Hij stelde dan ook voor om toch even bloed te laten prikken om alle ongerustheid weg te nemen.

Zo zijn we dan met Mirthe naar het ziekenhuis gereden om bloed te prikken. We hadden haar beer, speen en kroeltje meegenomen, want ze zou een prikje krijgen.
Ze ging heel enthousiast op de stoel zitten, maar haar gezicht vertrok al heel snel.

Even later is ze bij me op schoot komen zitten en is er nog een verpleegkundige aan te pas gekomen.
Door het geaarzel van de prikzuster, was Mirthe natuurlijk in alle staten en moesten we haar echt in de houtgreep nemen.
Na weer voelen, twijfelen en kloppen, durfde ze het toch niet aan om te prikken en moesten ze omruilen.
Het had al lang al klaar kunnen zijn, voordat dan eindelijk die naald erin ging.
Als ervaringstoeschouwer zag ik al meteen dat hij niet goed zat en er kwam inderdaad geen bloed uit.
Na wat heen en weer gewroet, kwam er dan eindelijk wat.
Mirthe hikte en snikte nog een poosje na, wat ook te begrijpen was.
Zielig hoor, moest ze geprikt worden enkel en alleen omdat papa en mama ongerust waren!!!

Maar goed, vandaag hebben we dan ook te horen gekregen dat het helemaal goed zit met haar bloed.

Leuko's: 10,5
HB: 7.9
Trombo's: 299

Zulke bloedwaarden hebben we bij Julian nooit gezien!! We zijn blij dat ze een heel mooi bloedbeeld heeft en dat onze zorgen (gelukkig) onterecht waren.

Zondag 31 januari; Mirthe oefent als grote zus

Vanmiddag zijn we op kraamvisite geweest. Mirthe vond de baby geweldig. Iedere keer liep ze naar de box om te kijken en als hij eruit was, was ze er als de kippen bij om hem te aaien.
Op een gegeven moment mocht hij bij haar op schoot.
Je zag ze groeien van trots. Dat was een verrassing!
Ik hoop maar dat ze straks net zo gaat genieten van haar broertje of zusje als Julian destijds van Mirthe genoot!!