Mama lag vorige week in het ziekenhuis, maar leek dat verder niet erg te vinden. Ze vond het infuus wel eng, maar ze leek het voor de rest heel normaal te vinden.
Ze heeft zich dan ook goed vermaakt bij de opa's en oma's.
Toen het eenmaal vrijdag was een ook papa niet hoefde te werken, vond ze het toch wel fijn dat papa en mama allebei thuis waren.
Zo, nu is mama weer een beetje beter........ zei Mirthe. Is je buik nu weg? Nee, de baby moet nog even verder groeien, voordat hij/zij eruit mag komen. Als de baby nu geboren wordt moet hij/zij in het ziekenhuis blijven en als het nog even blijft zitten, mag de baby gelijk mee naar huis. Dat is toch veel gezelliger?
Dat leek Mirthe wel een beetje te begrijpen al zegt ze nog steeds regelmatig: "Baby, kom er uuuhuut!"
Eergisternacht heeft ze een nachtje naast mama geslapen. Ze had buikpijn en moest iedere keer huilen als ze weer kramp had. Ze heeft zondagavond dan ook als een muisje bij me op schoot gezeten. Ik dacht eerst dat ze de zaak aan het flessen was en dacht bijmezelf: Als je binnen 3 seconden van mijn schoot afspringt, ga je meteen weer naar boven. Maar niets van dit alles was waar. Ze bleef rustig zitten waar ze zat.
Ieder uur werd ze huilend wakker en toen ik naar bed ging is ze een poosje bij mij in het grote bed komen liggen en viel even later toch in slaap. Nog steeds had ze steeds buikpijn en werd ook steeds wakker.
Papa heeft toen het bedrekje maar onder het matras geschoven, zodat Mirthe er niet uit kon vallen. Ons bed staat nu zo hoog, dat de val ook groter zou worden, mocht ze eruit vallen.
Na een uur of 12 ging het beter en heeft ze toch goed geslapen.
We waren een beetje bang dat ze gisteravond ook weer bij mama zou willen slapen, maar ze praatte nergens meer over en ging heerlijk in haar eigen bedje slapen.
Ze was tenslotte niet ziek meer en dan hoort ze gewoon in haar eigen bed.
Morgenmiddag gaat ze weer bij haar vriendjes Jochem en Koen spelen. De laatste keer dat ze er was, sloeg ze haar armpjes om Jochem heen en zei: "Lieve Broer"
We wisten allemaal niet wat we moesten zeggen en hebben we dat ook maar niet gedaan. De rillingen liepen over ons lijf.
Gelukkig maar dat ze het besef niet heeft wat voor betekenis die woorden in ons geval allemaal hebben.
